Enkarterri GORRIA

Tags: Juan Carlos I, rey

1966, Zumaia. Zuzenbidean lizentziatua. EB-Berdeak-eko Kontseilu Politikoko kide eta Donostiako Batzarreko koordinatzailea. Donostiako Udalean bigarren alkateordea da: Auzoak, Hiritarren Partaidetzako eta Proiektu eta Obretako ordezkaria. EB-Aralar koalizioak PSE-EEko Odon Elorza alkatearekin agiri programatikoa sinatuta dauka: “Aurreko legealdiko esperientziari esker tirabirak leundu dira eta harremanak hobetu dira udal gobernuan”.
 
Bestalde, EBk VIII. Biltzarra burutuko du hil honen 31n. Oskar Matutek lideratzen duen ildo kritikoko partaidea da bera. Alderdiaz eta udalgintzaz mintzatu zaigu, mihian bilorik gabe.

Antton Karreraren eskutik iritsi zen EBra eta politikara. Alabaina, Karrera ildo ofizialeko buru eta koordinatzaile nagusia Javier Madrazorekin lerrokatuta dago. Duñike Agirrezabalaga, berriz, ildo kritikoko buru Oskar Matuterekin: “Anttonen jarrerak ez gaitu ustekabean harrapatu” esan digu.
 
EB-Berdeak-en egoera marrazten lagundu digu solasaldia abiatzeko: “Ezker Batuan EPK (Alderdi Komunista) dago, besteak beste. Madrazok EPKren sostengua izan zuen EBko burua izendatua izan zen arte. Madrazok EPK aurka izan du 1995etik, eta bere estrategia alderdi horren eragina txikitzea izan da. Berdeen mugimendurik ia-ia ez dago EBn, Juantxo Dominguezen sektoreak berau utzi ondoren. Estrategikoki ulergaitza bada ere, dauden berde apurrek Madrazo sostengatzen dute. Oskar Matuteren ildoak, berriz, 40 zinegotziren babesa dauka. EBren proiektuan eta udalgintzan ari den jende oso garrantzizkoa”.

Zein da EBren osasuna une honetan?

EBn betidanik dago barne eztabaida handia. EB ez da alderdi monolitikoa, ezberdin pentsatzen dugun jendea gaude. Nik iritziak lasai eman ditut beti. Azkenaldion, hirukoan [EAJ, EA eta EBk osatua] egon behar horrekin, gure ildokoak oso kritikoak gara. Batez ere, akordioa ez delako bakarrik Jaurlaritzan garatu, akordioa udaletara zabaldu dute, diputazioetara... Gure ildokoak EAJk bahituta sentitu gara, EAJren eranskina bagina bezala. Guretzat, alderdi gisa, funtsezkoa da nortasuna ez galtzea. Alderdia berritu behar dugu, baita buruak ere. Adinean aurrera doaz, denbora luze eman dute zuzendaritzan.

Madrazoren aroa pasa da, beraz.

Bai, eta ez da kontu pertsonala. Madrazok gauza batzuk ondo egin ditu. Oso konplikatua da alderdi honen buru izatea. Oro har, gure ildoak balorazio positiboa egiten du. Baina hirukoaren oso menpe gaude. EBko politika ia osoa gauzatu da beraren eta hirukoaren itunaren bidez. Bere proiektua gehiegi bisualizatu da hirukoan, ona litzateke alderdiaren burua aldatzea.

Hirukoa agortuta dago, beraz.

Bai. Etxebizitzaren, ongizatearen eta etorkinen gaietan aurrerapauso politak izan dira, baina prezio handia ordaindu dugu. Hirukoak EAJren indarra sendotzeko balio du, inposizioz jokatu du gainera. Ez Jaurlaritzan soilik, herrietan eta probintzietan ere bai. Horrek gure proiektua arriskuan jarri du.

Azken hauteskundeetako emaitzek zer eragin izan dute honetan guztian?

Emaitzak ez ziren pozgarriak izan, noski. Bipartidismoaren kalteak denok iragarri genituen, baina ez genuen horrenbesteko beherakadarik espero. Gure ildokoentzat oso tristea izan zen EB hiruko koalizioan joan nahi izatea. Gure apustua Aralarrekin segitzea zen, udal mailan bezala Espainiako Kongresurako ere. Udal hauteskundetan lantzen hasi ginen EB-Aralar koalizioa luzerako apustua zen guretzat, batez ere, ezkerraren aldeko ariketan konfiantza hartzeko, benetako alternatiban sakontzen eta gizartean gorpuzten joateko.

Zure ildoak zer proposatzen du?

Esan bezala, gure nortasuna ez galtzea. Hiritarren partaidetza kudeatzea, autogestioa. Gure programa mantentzea: programa, programa, programa...

Julio Anguita zaleak zarete beraz...

Bai. Finean programan islatzen da gure nortasuna. Egia da oso zaila dela, koalizioan ari zarenean, adibidez, hemen Odon Elorzarekin –nahiz PSEko kide berezia izan– akordioetara iristea eta zure nortasunetik ezer ez galtzea, zuk nahi duzun guztia beti egitea. Baina programari fidela izateak laguntzen dizu indartzen eta handitzen joatea, zure argudioak zabaltzea. Beste alderdien programan gure irizpide politikoak ikustea lorpen handia da guretzat. Donostiako Udalean beste alderdien izaeran gure jarrera sartuz doala ikusi dugu. Adibidez, EAJ oposizioan dago eta batzuetan gure iritziekin bat egin du. Gobernuan zaudenean –EAJren kasua da– besteen jarrerak erraz baztertzen dira, noski.

Zein da Oskar Matutek lideratzen duen ildoaren abala edo bermea?

Izen ezagunez harago, herrietan lanean ari diren pertsonak gara, laguntza gutxirekin eta geure esfortzuari esker. Oso jende garrantzizkoa da EBren proiektuan. Herri eta auzoetan jendearekin arituz eta politika eztabaidaren bidez gauzatuz, diskurtsoa gizartean zabaltzea eta bertan eragitea da gure asmoa. Barrura begira berriz, tokiko biltzarrek alderdian leku gehiago izatea nahi dugu, bestela EB alderdi presidentzialista bihurtuko da.

Javier Madrazoren ordezko ikusten al duzu Oskar Matute?

Ustekabe handia litzateke. Hasteko Madrazoak tranpa egin duelako. Alderdiaren errolda puztu du. Kideen %25 gehiago sartu du errolda berrian, delegatu berriak. Hauetako %60ren botoa behar duenez, aparatua indartu du bere burua hautatua izateko. Alde hori ari da zorrotz lantzen eta zaintzen.

Jokabide horrek kolokan jar dezake EB?

Ez dakigu nola bideratuko den biltzarra. Jendearen asmoa eztabaida naturaltasunez bideratzea eta arauaren barruan jarraitzea da. Azken unean ikusiko dugu honek guztiak zer eragin izango duen eta egingo diren gogoetak jendeak nola hartuko dituen.

Bien bitartean, nola ikusten duzu Eusko Jaurlaritzaren ibilbide orria?

Ibarretxeren konpromisoa da, hala edo nola aurrera ateratzen saiatzen ari da. Kontsulta egingo zela esan zuen eta eutsi egiten dio. Ez dakit zer gertatuko den. Nork daki? Eusko Jaurlaritzaren proposamena izateko ekimen politikoa oso pobrea da. Herritarrek ibilbidean sinetsi dezaten ekimenak eztabaidan gehiago sakondu behar du. Pauso sendoak emateko gehiengo baten akordioa behar da. Adibidez, gizarteak onar dezake kontsultaren emaitza, baina hauteskundeen ondoren Jaurlaritza aldatzen bada, emaitzak ez al du balio? Egia da ere alderdi handien inmobilismoa handia dela. PSE itxi da erabat, bere jarrera ez da onargarria.

Ibarretxe nola ikusten duzu?

Ahula. EAJko barne arazoak direla-eta, hasteko. Antza, eztabaida sakonak daude eta ez du bide erraza. Desilusio handia ikusi dut nire inguruko jeltzaleengan. Ibarretxe krisiaren erdian dago. Nire iritzia da, errespetuz esana.

EBko oinarriek eta boto emaileek ulertu dute lehendakariaren ibilbide orria?

Batzuek bai eta beste batzuek ez, oro har gizarteak bezala. Hori bai, gehienek esaten dute alderdi politiko batena dela, ez gure proiektua.

Erabakitzeko eskubidearena edo kontsulta egitea ulertu al dute, berriz?

Bai. Besterik da zein lehentasun daukan haientzat. Kontsultaren beharra ikusten dute, baldin prozedura garbia bada. Nire iritziz, akordio bat lortzea alderdien artean kontsulta bideratzeko utopia da egun. Ez naiz kontra, urrun gaudela esan nahi dut. Galdera egin ahal izateko, alderdien arteko adostasuna lortzeko, ardurak hartzen joan behar da, ariketa moduak lantzen. Herritarrak kontsultaren garrantziaz jabetzeko pedagogia politikoa egin behar da eta ez dut hori ikusten.

Bestalde, zer iritzi duzu Arrasateko udalean landu den mozioaz?

Manipulazio eta hipokrisia handia izan dela.

Noren aldetik?

PSEren aldetik eta EAJren aldetik ere bai. Nik ulertzen dut PSE jasaten ari den egoera gogorra. Baina lehenengo mozioan, PPk aurkeztu zuena, EBk alde bozkatu zuen. Horretaz inork ez du ezer esan. PSE ez zen joan eta EAJ... Ez zela unea esan zuten. Protagonismo kontua izan zen, borroka mediatikoa. Horrek guri kalte egin digu.

EBko Joseba Ugalde eta Ander Rodriguez zinegotziak abstenitu dira azkenik.

Euren jarrera errespetatzen dut. Prozedura oso garbia izan da, jendeak erabakia eztabaidatu du. Beraiek bizi dute hobekien Arrasateko egoera txarra. Ander gaztea da, baina Josebak urte pila darama Arrasateko Udaletxean. Nire errespetu osoa dute eta beste jarrera bat hartu izan balute ere bai.

Gaspar Llamazaresek gertatuaz esandakoak berriz...

Llamazaresentzat zaila zen egoera kudeatzea. Baina bazeukan esan dituenak ez esateko argudio nahiko. Bere kideek txirla baten sentsibilitatea dutela esatea, udaletxean tragatu dutena tragatuta! Llamazaresek esandakoa umiliagarria, desleiala eta errespetu gabekoa da. Iragan urteetako bere diskurtsoa oso sendoa izan da PPren aurrean, ez du amore eman. Oso kritikatuak izan gara. Horregatik ez dut ulertu Llamazaresen jarrera, berak sufritu ditu gehienbat Madrilen eztabaida politiko honen ondorioak.

Garzonek ANVko Ino Galparsoro alkatea espetxeratu du. Harritu al zaitu?

Zoritxarrez gaur egun ezerk ez gaitu harritzen. Mingarria da justizian ez sinetsi ahal izatea, politikaren menpe egongo dela beti pentsatzea. Ea noiz gainditzen dugun egoera! ANV gobernatzen ari da legeek baimenduta. Oso zaila da ulertzea eta koherentzia baten barruan onartzea Garzonek hartzen dituen neurriak. Tristeena da jendea kezkaz bizi dela, hurrengoan ETAk nor hilko duen edo Garzonek nor espetxeratuko duen beldur.

Tags: Duñike Agirrezabalaga, Ezker Batua

Santiago Alba Rico es

escritor y filósofo

No condeno al rey Fahd, honrado por el rey de España, que tala cabezas, poda manos y arranca ojos, que humilla a las mujeres y amordaza a los opositores, que se enseñorea sin periódicos, parlamento ni partidos políticos, que viola filipinas y tortura indios y egipcios, que gasta la tercera parte del presupuesto de Arabia Saudí en los 15.000 miembros de su familia y financia los movimientos más reaccionarios y violentos del planeta. No condeno al general Dustum, aliado de los EEUU en Afganistán, que ha ahogado en un contenedor a mil prisioneros talibán a los que había prometido la libertad y que murieron chupando las paredes de hierro de su prisión.

No condeno a Turquía, miembro de la OTAN y candidato a la UE, que en la década de los noventa borró de la faz de la tierra 3.200 aldeas kurdas, ha dejado morir de hambre a 87 presos políticos y encarcela al que se atreve a transcribir en kurdo el nombre de sus ciudades.

No condeno al siniestro Kissinger, el más ambicioso asesino después de Hitler, responsable de millones de muertos en Indo- china, en Timor, en Chile y en todos aquellos países cuyo nombre salió alguna vez de sus labios.

No condeno a Sharon, hombre de paz, que dinamita casas, deporta civiles, arranca olivos, roba agua, tirotea a niños, pulveriza mujeres, tortura rehenes, quema archivos, vuela ambulancias, arrasa campos de refugiados y coquetea con la idea de «amputar el cáncer» de tres millones de palestinos para hacer más holgada la pureza de su estado «judío».

No condeno al rey Gienendra de Nepal, educado en los EEUU, que desde el pasado mes de enero ha ejecutado sin juicio a 1.500 comunistas.

No condeno a Jordania ni a Egipto, que apalea y encarcela a los que se manifiestan contra la ocupación israelí de Palestina.

No condeno la Patriot Act ni el programa TIPS ni la «desaparición» de detenidos por el FBI ni la violación de la Convención de Ginebra en Guantánamo ni los tribunales militares ni la «licencia para matar» otorgada a la CIA ni el registro policial de todos los turistas que entran en EEUU procedentes de un país musulmán.

No condeno el golpe de Estado en Venezuela ni al Gobierno español que lo apoyó ni a los periódicos que, aquí y allí, financiaron, legitimaron y aplaudieron la disolución de todas las instituciones y la persecución armada de los partisanos de la Constitución.

No condeno a la compañía estadounidense Union Carbide, que el 2 de diciembre de 1984 asesinó a treinta mil personas en la ciudad india de Bophal.

No condeno a la empresa petrolífera estadounidense Exxon-Mobil, acusada de secuestrar, violar, torturar y asesinar a decenas de personas que vivían en un edificio propiedad de la compañía en la provincia de Aceh (Indonesia).

No condeno a la empresa Vivendi, que ha dejado sin agua a todos los barrios pobres de La Paz, ni a Monsanto, que deja sin semillas a los campesinos de la India y de Canadá, ni a Enron, que después de dejar sin luz a media docena de países, dejó también sin ahorros a 20.000 personas.

No condeno a las empresas españolas (BBV, BSCH, Endesa, Telefónica, Repsol) que han vaciado las arcas de la Argentina, obligando así a los argentinos a vender su pelo a los fabricantes de pelucas y disputarse una vaca muerta para poder comer.

No condeno a la casa Coca-Cola, que penetró en Europa a la sombra de los tanques nazis y que despide, amenaza y asesina hoy a sindicalistas en Guatemala y Colombia.

No condeno a las grandes corporaciones farmacéuticas, que han acordado matar a veinte millones de africanos enfermos de sida.

No condeno el ALCA, que viola y despedaza a las obreras de las maquiladoras de Ciudad de Juárez y hace nacer niños sin cerebro en la frontera de México con EEUU.

No condeno al FMI ni a la OMC, providencia de la hambruna, la peste, la guerra, la corrupción y de toda la caballería del Apocalipsis.

No condeno a la UE ni al gobierno de los EEUU, que ponen los acuerdos comerciales por encima de las medidas para la protección del medio ambiente y que han decidido, sin plebiscito ni elecciones, la extinción de una cuarta parte de los mamíferos de la tierra.

No condeno las torturas a Unai Romano, joven vasco que, hace ahora un año, fue convertido en un globo tumefacto en una comisaría española, quedando hasta tal punto desfigurado que sus padres sólo lo reconocieron porque en la cara seguía teniendo el mismo lunar.

No condeno al Gobierno español, que el pasado mes de abril estableció el estado de excepción sin consultarlo al Parlamento y suspendió durante tres días derechos básicos recogidos en nuestra Constitución (la libertad de movimiento y de expresión), con el agravante de segregación racista, al impedir que los vascos viajaran a Barcelona con ocasión de la última cumbre de la UE.

No condeno la Ley de Extranjería, que expulsa a hombres débiles y hambrientos, los encierra en campos de detención o los priva del derecho universal a asistencia sanitaria y educación.

No condeno el «decretazo», que precariza aún más el empleo, elimina los subsidios y deja a los trabajadores, como hojarasca, a merced del cardo de los vientos de los empresarios.

No condeno, naturalmente, a Dios cuando llueve, relampaguea o truena ni cuando la tierra tiembla ni cuando el volcán vomita su fuego sobre los hombres.

Soy un demócrata: me importa un carajo la muerte de niños que no son españoles; me importa un carajo la persecución, silenciamiento y asesinato de periodistas y abogados que no piensan como yo; me importa un carajo la esclavitud de dos mil millones de personas que nunca podrán comprar mis libros; me importa un carajo el recorte de libertades mientras sujete yo libremente las tijeras; y me importa un carajo incluso la desaparición de un planeta en el que ya me he divertido tanto. Soy un demócrata: condeno a ETA, a los que la apoyan y a los que guardan silencio, aunque sean mudos de nacimiento; y exijo, por tanto, que se prive de sus derechos ciudadanos a 150.000 vascos, que se les impida votar, manifestarse y reunirse, que se cierren sus tabernas, sus editoriales, sus periódicos, incluso sus guarderías; que se los meta luego en la cárcel, a ellos y a todos sus compinches (desde el joven militante anti-globalización al escritorzuelo resentido) y que, si todo esto no es suficiente para proteger la democracia, se pida la intervención humanitaria de nuestras gloriosas Fuerzas Armadas, fajadas ya en la heroica reconquista de la isla Perejil. Soy un demócrata: he condenado a ETA. Soy un demócrata: sólo he condenado a ETA y formo parte, por tanto, de todas las otras bandas armadas, de las más sangrientas, las más crueles, las más destructivas organizaciones terroristas del planeta. Soy un demócrata. Soy un cabrón.

Tags: Santiago Alba Rico

Tags: Wei Ming, violín, Bilbao